نام این عنصر از سیاره ی اورانوس گرفته شده است. اورانیم و اورانوس تقریبا هم زمان کشف شدند.

اورانیم یک عنصر خاکی کمیاب ، و رادیواکتیو ازسری اکتینیدها

است. این عنصر واسطه سخت، اما چکش خوار وحالت پذیر است و جلای سفید – نقره ای دارد.

    اصطلاح« فرا اورانیم»برای توصیف عناصری به کار می رودکه عدداتمی آنها از اورانیم بیشتر است. یعنی از نپتو نیم به بعد. اورانیم برای تولید مصنوعی عناصربالاتر از خود به کار می رود و به همین خاطر سنگین ترین عنصری است که درطبیعت یافت می شود.

   این عنصررا مارتین کلاپروت، شیمی دان آلمانی ، کشف کرد. در حقیقت کلاپروت اکسید اورانیم را کشف کرده بود تا اینکه شیمی دان فرانسوی، اوژن پلیگو، به نمونه ی خالص آن دست یافت. اورانیم فراوان ترین عنصر رادیو اکتیو است که درکانی های مختلف ازجمله: پیچبلند، توربرنیت ، اوتنیت وکرنونیت یافت می شود.

اورانیوم – 238 تقریباًً دربرگیرنده ی تمام اورانیم طبیعی  است،  این ایزوتوپ با نیمه عمری بیش از 5/4 میلیارد سال  پایدارترین ایزوتوپ اورانیم است.  « سری اورانیم »  مجموعه عناصری است که با فروپاشی رادیواکتیو اورانیوم به وجود می آیند وبه سرب ختم می شوند.

ایزوتوپ کم یاب اورانیم -۲۳۵(نیمه عمر۷۱۳ میلیون سال) یکی از سه عنصر شکافت

پذیر است، آن دو تای دیگرعبارتند از: پلوتونیم و توریم ؛ یعنی اینکه این ایزوتوپ یک

واکنش زنجیره ای نوترونی را شکل خواهد داد. ازآن همراه با پلوتونیم، که به صورت

مصنوعی از اورانیوم -۲۳۸ ساخته می شود، در بمب های اتمی و رآکتور های هسته ای

استفاده می شود.

اورانیم ضعیف شده که مقدارکاهش یافته اورانیم -۲۳۵ می باشد در سر گلوله های ضدزرهی به کار می رود. گرچه امروزه احتمال خطرناک بودن آن نگرانی هایی را به وجود آورده است. از هردو ایزوتوپ اورانیم در قدمت گذاری زمین شناختی استفاده می شود، این شیوه را قدمت گذاری « اورانیم، توریم – سرب» می نامند. با دانستن نیمه عمر اورانیم می توان قدمت یک کانی را با اندازه گیری نسبت اورانیمی که به توریم و سپس به سرب فرو پاشی کرده محاسبه کرد. ترکیب های اورانیم سمی هستند.