نام این عنصر از نام سیاره ی پلوتون گرفته شده است، زیرا این عنصر درست بعد ازنپتونیم که ازنام سیاره ی نپتون گرفته شده است، کشف شد. پلوتونیم یک عنصر خاکی کمیاب، رادیو اکتیو و سمی از سری اکتینیدها است. این عنصر را گروه گلن سیبورگ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، کشف کردند.

پلوتونیم به صورت مصنوعی و از بمباران اورانیوم با دوترون ها در رآکتورهای زایا تولید می شود. دوترون به هسته اتم دوتریم(هیدروژن سنگین) که ایزوتوپ هیدروژن است گفته می شود. به صورت طبیعی به مقادیر ناچیز در کانی های اورانیم مانند پیچبلند یافت میشودکه با فروپاشی به اورانیم  تبدیل می شود.

ایزوتوپ 239Pu را می توان مورد شکافت

قراردادو به این خاطر از آن به عنوان سوخت رآکتورهای هسته ای استفاده می شود.

ازکابرد های شوم تر پلوتونیم، استفاده از آن دربمب های اتمی است که این کاربرد   قبل از شروع بررسی وکار روی بمب هیدروژنی گسترش یافت.

بمب های اتمی براصلی به نام جرم بحرانی استوارند. اگر مقدار کافی از یک سوختشکافت پذیر، مثلاً پلوتونیم، فراهم شود یک واکنش زنجیره ای خودکفا آغاز می شود، زیرا شکافت هسته ای در اتم های پلوتونیم به صورت طبیعی و خودبه خود صورت می گیرد. در رآکتورهای هسته ای این واکنش کنترل می شودتا انرژی تولید شده به صورت بی خطری برای ایجاد الکتریسیته با توربین های بخار به کار رود. اما در بمب اتمی ، این واکنش کنترل نشده است و به انفجار هسته ای  منجر می شود. هنگامی که اتم های پلوتونیم تکه تکه شوند و این تکه ها دوباره با عناصر دیگر ترکیب شوند، مقادیر فراوان انرژی به صورت حرارت، نور و تشعشع آزاد می کنند. این عنصر از لحاظ پرتو شناختی خطرناک محسوب می شود، زیرا مقدار فراوانی ذرات آلفا را که همان هسته های اتم های هلیم هستند، از خود گسیل می دهد. این ذرات قدرت نفوذی پایینی دارند اما به سرعت جذب استخوان ها وموجب یونیزاسیون شده و به پرتو زدگی و سرطان خون می انجامد.